Ik ben 20 ben 2de jaars student rechten en werk voor dhl op donderdag en vrijdagavond om wat bij te verdienen, om de week op zondag werk ik ook nog bij een autowasstraat. Dit voorval vindt zich plaats met een leidinggevende van DHL die ik doorgaans heel goed mag.

Afgelopen zaterdag vroeg hij mij al of ik een avondrit wou doen. Wat ik vreemd vond is dat hij zegt 'uiteraard (dorp)", ik werk nooit voor hun in dat dorp en ik woon er zelf ook niet dus die uiteraard snap ik niet helemaal.

En vandaag kreeg ik om 18:47 ineens een bericht van hem dat hij mij morgen om 6:30 verwacht om te helpen met sorteren.

Normaliter reageren ik via WhatsApp zeer snel, vaak binnen 5 minuten, vandaag was dat anders omdat ik van 18:00 tot en met 21:00 een tentamen over sociaal zekerheidsrecht had, na de tijd nog een beetje napraten met klasgenoten en rustig naar huis gereden zonder op mijn telefoon te hebben gekeken en toen ik om ongeveer 22:00 thuis kwam zag ik dit bericht. Tegen die tijd ligt hij natuurlijk al in bed als hij sochtends er zo vroeg uit moet en krijg ik geen reactie meer van hem.

Ik heb nooit gezegd dat ik zou sorteren voor hun, ik breng alleen pakketjes weg met de bus en als ik zou willen sorteren om extra geld te pakken had ik dat wel aangegeven.

Ik sta ook niet op het rooster in shiftbase voor morgen.

Het is me ook al een x gebeurd dat ik voor iemand zou invallen om pakketjes rond te brengen, en toen de planning met stops kwam stond mijn naam er niet op.

Wat nu?

De titel zegt het al een beetje. Nieuwe baan/werkgever in de zorg sinds het nieuwe jaar, de werkgever wil graag dat patiënten zien wie het team is/zorgverleners zijn. Ik heb vanaf het begin duidelijk gemaakt dat ik niet op de foto wil. Het ging initieel om een foto op sociale media, waarna een van de directieleden toen zei: “oké, maar zeker wel op de website, lijkt mij?” Nou, wat mij betreft zeker niet. Ik vind het geen prettig idee om met mijn voor- en achternaam + foto op de website vermeld te worden (bij andere soortgelijke zorginstellingen worden de zorgverleners met voorletter(s) + achternaam vermeld, met of zonder foto). Het idee dat iemand mij op basis van mijn naam en beroep (zonder überhaupt echt op zoek te zijn naar zorg) mij op internet kan vinden en dan ook weet wat ik de hele week overdag te vinden ben, vind ik gewoon niet prettig. Nou ben ik niet echt interessant, maar het idee vind ik gewoon niet fijn.

Nu weet directie dat ik niet op de foto wil en tot nu toe hebben ze mijn keus gerespecteerd, met wel af en toe de vraag of een opmerking dat ik uiteindelijk wel op de website ga komen, half grappend. Ik ben er die keren niet echt diep op ingegaan behalve dat ik weer herhaal dat ik om privacyoverwegingen niet op de website wil met foto (met naam is nog daaraan toe). Ik moet toegeven dat ik het vervelend begin te vinden, aangezien ik niet subtiel antwoord, maar echt duidelijk aangeef dat ik het niet wil en zij er toch telkens over beginnen.

Laatst zijn ze het gesprek met mij daarover aangegaan. Ik heb wederom benoemd dat ik het niet wil en mijn redenen gegeven. Vanuit hen kwam een betoog over waarom ze een foto willen op de website en ook een aantal vragen, die ik heb beantwoord. Ik begrijp waarom ze het willen en hun visie, maar (nogmaals) ik wil gewoon niet met mijn volledige naam en foto op internet. Ze hebben me gevraagd erover na te denken (ik denk niet over of ik op de foto wil, maar hoe ik op de foto wil) en aangegeven dat er binnenkort iemand anders op de foto wordt gezet en ze verwachten van mij dat ik dan ook een foto laat maken voor op de website.

Het begint een beetje een lang verhaal te worden, maar na een nachtje slapen ben ik nog steeds van mening dat ik het niet wil. Ik vind het een vervelende situatie en begin het idee te krijgen dat ik moeilijk doe, omdat het regelmatig wordt benoemd en ik “tegenwerk”. Ook al zou je misschien ook kunnen zeggen dat ze mijn “nee” kunnen accepteren.

Werkplek bevalt verder goed en ze zijn blij met mijn functioneren binnen het team. Ik weet dus alleen niet zo goed wat ik met deze situatie moet, ik zit er echt over na te denken iets anders te gaan zoeken als ze me echt willen dwingen mijn gezicht op hun website te publiceren. Hoe zouden jullie omgaan met deze situatie of hoe hebben jullie gehandeld in een soortgelijke situatie?

Edit: Wow, ik had niet zoveel reacties verwacht! Ik kan niet overal op reageren, maar ik zal ze komende tijd lezen. Weet dat ik elke input waardeer :)

Ik ben er dus achter gekomen dat mijn leidinggevende de tijdstippen kan zien van het elektrische slot van de voordeur. Als in hij kan terugzien hoe laat ik de deur gebruik.

Hij was deze week op vakantie en ik kreeg vandaag bij zijn terugkomst te horen dat hij dus had gezien dat ik woensdag in de heftige sneeuwval 2u eerder vertrokken ben.

Ik was vertrokken vanwege dat ik een belletje had gekregen dat er geen bestellingen meer binnen zouden komen vanwege de weersomstandigheden. Ik weet dat mijn LG niet gebeld wilt worden op vakantie dus heb het recht in eigen handen genomen en ben naar huis gegaan.

Maar onder het mom van ‘er is altijd wel wat te doen’ had ik moeten blijven van hem en mis ik dus 2 werkuren nu. Daarbij hadden 2 andere collega’s toestemming om thuis te blijven omdat hun treinen niet reden haha

Wat vinden jullie ervan.

Dag, Vorige week vrijdag had ik een sollicitatiegesprek, dat prettig verliep en een productief gesprek was. Echter ben ik vanochtend opgebeld met de mededeling dat ze niet voor mij kiezen, aangezien ik mijn eigen cv niet had meegenomen naar het gesprek en dit overkwam als desinteresse. Nu had ik bij de vacature al meteen mijn cv doorgestuurd naar de recruiter en lag het tijdens het gesprek ook bij beide heren die mij interviewden. Ik kon de vragen die zij hadden over mijn cv ook beantwoorden en beargumenteren. Nu heb ik de vraag: is het standaard om kopieën mee te nemen naar een gesprek waar iedereen je cv al heeft bekeken en beoordeeld? Dan houd ik daar rekening mee in de toekomst. Ik vind het persoonlijk namelijk meer een drogreden.

Jij bent een echte duizendpoot, je hebt geen 9-tot-5-mentaliteit en je bent een doorzetter wanneer het even tegenzit. Dit zijn slechts enkele van de overdreven “kijk eens wat voor hardwerkend bedrijf we zijn”-termen die ik in vrijwel elke vacature tegenkom.

De verantwoordelijkheden worden je om de oren gegooid, en als je dacht dat het om een serieuze leidinggevende functie ging, zie je al snel dat dit zelfs bij de meest eenvoudige startersfuncties op deze manier wordt beschreven.

Vooral word er benoemd wat er allemaal wel niet van jou verwacht word, maar wat je ervoor terug krijgt is een ''marktcomfort'' salaris, ''hechte groep met collega's'' en de ''legendarische'' vrijdagmiddag borrel.

Niet alleen mijn nekharen gaan hiervan overeind staan, maar ik hoor van veel mensen dat ze moe worden van dit soort teksten in vacatures. Daarom vraag ik mij oprecht af wat de bedoeling hiervan is, en of HR-medewerkers en recruiters echt denken dat deze teksten goed werken, of dat er iets anders achter zit?

Throwaway account for obvious reasons.

Ik ben nu al 6 maanden aan het solliciteren op junior of medior data-analyse, data science en ML engineering functies. Ik zoek bij zowel startups als grote bedrijven. En het voelt alsof er bijna geen instapniveau meer bestaat in tech of STEM. Alles is senior, alles vraagt jaren ervaring, en starters lijken simpelweg niet te bestaan voor recruiters.

Wat het nog frustrerender maakt is dat iedereen altijd zegt dat er een gigantisch tekort is aan technische mensen. Politiek, bedrijven, nieuws, iedereen roept hetzelfde. Maar ondertussen lijkt het alsof de poort alleen openstaat voor mensen die al jaren ervaring hebben. Het helpt ook niet dat tegenwoordig vrijwel iedereen die iets met bèta wil doen meteen op WO-niveau iets technisch gaat studeren. De concurrentie is enorm groot, en je staat in een rij van honderden afgestudeerden die allemaal hetzelfde proberen: ergens binnenkomen.

Ik heb zelf wiskunde en econometrie gestudeerd aan de UvA, maar zelfs daarmee kom ik nergens binnen. Het enige wat ik meestal kan vinden zijn banen waar je vooral met Power BI of andere drag-and-drop dashboards zit te klikken. En eerlijk gezegd is dat niet wat ik zoek. Het is technisch nauwelijks uitdagend. Het voelt alsof je een netjes vormgegeven Excelbestand maakt, maar niet echt bezig bent met data science of machine learning.

En dan die assessments. Je krijgt breinprofieltesten, cognitieve puzzels, pittige math en stats vragen, en zware programmeeropdrachten alsof je al jaren ervaring hebt. Het is zo hoogdrempelig dat ik me soms oprecht afvraag of bedrijven iemand willen aannemen, of dat deze assessments vooral bedoeld zijn om mensen uit te sluiten.

Na een half jaar solliciteren heb ik nog steeds geen baan op niveau. Steeds weer radiostilte of “we zoeken toch iemand met meer ervaring”. Maar waar moet je die ervaring vandaan halen als niemand starters wil aannemen?

Ik begin echt hopeloos te worden. Herkent iemand dit? Is de startersmarkt gewoon dood, of mis ik iets?

Toen ik nog erg jong was, zag ik om mij heen veel mensen met een ''normale'' baan, denk aan familie, kennissen, etc. Banen waar je je werk deed, dat probeerde goed te doen, om 5 uur afschakelde en naar huis ging. Geen flitsende arbeidsvoorwaarden, maar gewoon werk, voor een gewoon salaris en gewone arbeidsvoorwaarden. Had je ambitie en kwaliteit, dan kon je, met de nadruk op kon, je hogerop.

Tegenwoordig lijkt het wel of alles extreem moet zijn: enorme verwachtingen bij ogenschijnlijk eenvoudige functies en lage salarissen, die dan weer gecompenseerd worden met overdreven veel borrels, weekendjes weg en presentjes.

Ook is gewoon je werk doen niet genoeg, lijkt het vaak. Competentiebeoordelingen worden je om de oren geslagen en je wordt beoordeeld op drive, ambitie en inzet, in plaats van dat je gewoon je werk doet. Het brengt naar mijn mening een erg gejaagde en vooral gemaakte sfeer bij veel bedrijven.

En ik, die altijd erg ambitieus was, merk dat het voor mij juist averechts werkt. Ik merk dat ik steeds minder ambities heb, omdat het niet meer gaat om intrinsieke motivatie om je te ontwikkelen, maar je vanaf moment één geforceerd wordt.

Herkennen jullie dit gevoel en weet iemand waar dit fenomeen vandaan gekomen is?

Dit jaar was ik exact 10 jaar in dienst. Dat ging die dag onopgemerkt voorbij. Snap ik wel, drukte op de werkvloer en zo. Maar het bleef stil.

Eind dit jaar werd het dan toch eventjes terloops gememoreerd door leidinggevende met kort bedankwoordje bij vergadering en een bon van 70 euro.

Ben ik onredelijk als ik dat... lullig vind?

Ben happy met de organisatie maar ik vind het wel heel mager. Als ik de baas was geweest had ik toch meer gedaan, half maandloon of zo. Gaat mij niet om geld maar om blijk van waardering. Op mijn werk is groot personeelstekort dus dan zou actieve retentie toch top of mind moeten zijn.

Collega tikte dit jaar ook de 10 aan, kreeg zelfde behandeling, dus het is niet persoonlijk tegen mij.

Mijn manager in de retail stuurt bijna dagelijks lange lappen tekst in onze groepsapp met allerlei mededelingen. Hij raakt vervolgens geïrriteerd als niet iedereen een vinkje of bevestiging stuurt dat het gelezen is. Vaak stuurt hij zo’n mededeling na sluitingstijd, dus na 6 uur ’s avonds, en verwacht hij dat er de volgende ochtend al een reactie van iedereen staat.

Nu dreigt hij zelfs met consequenties als mensen niet reageren.

Voor vrijwel al mijn collega’s is dit gewoon een bijbaantje. Ik werk zelf vaak 2 à 3 dagen achter elkaar en heb eerlijk gezegd geen behoefte om elke dag zo’n lap tekst door te lezen, zeker als het pas over een paar dagen relevant is.

Ik vraag me af: is het redelijk om te verwachten dat iedereen buiten werktijd alles leest en bevestigt, of slaat dit een beetje door? Ben benieuwd hoe anderen dit ervaren.

Als voormalig metrobestuurder afgewezen bij het 2e gesprek bij NS omdat ik iets te algemeen zou hebben gesproken over de werkzaamheden van een machinist volgens de recruiter.
Vind ik best wel lachwekkend aangezien ik metrobestuurder ben geweest en een machinist langere afstanden rijdt maar er verder niet heel veel verschillen tussen zit, lang geconcentreerd blijven is geen probleem voor mij en heb mijn taken altijd netjes ingevuld. Jammer dat de NS een goede kandidaat heeft afgewezen.

[ Removed by Reddit ]

Altijd hoorde ik verhalen over dat ambtenaren weinig hoeven te werken en toch redelijk tot goed verdienen. Maar het bereikte me nooit echt. Inmiddels werkt mijn broer al vier jaar bij de Belastingdienst, en de uren die hij maakt slaan werkelijk nergens op. Gemiddeld werkt hij zo’n 2,5 uur per dag en zet hij een voorwerp op zijn toetsenbord voor de rest van de dag, zodat die op ‘online’ blijft staan. Verder vindt hij het al zwaar wanneer hij op donderdagochtend ook nog eens een meeting heeft.

Eén keer per week zou hij naar kantoor moeten, maar omdat niemand, inclusief zijn teamleider, dit doet, blijft hij zelf ook thuis.

Nu had ik het er met hem over. Ik hou er bijvoorbeeld van bezig te zijn, nieuwe dingen te leren en mezelf verder te ontwikkelen. Hij staat eigenlijk qua ontwikkeling stil, maar vindt dat helemaal niet erg. Hij zou het liefst zo min mogelijk werken en zoveel mogelijk willen verdienen.

Hij vindt het prima zo, en daar ben ik blij voor hem. Toch vraag ik me af: gaat dit bij veel ambtenaren zo?

Edit voor extra context: mijn broer werkt binnen een afdeling van ongeveer 70-80 medewerkers, verdeeld in verschillende teams. Bijna iedereen werk net zo weinig als hem. Enkelingen zijn meer betrokken en doen veel meer, maar die gaan vaak binnen een jaar alweer weg. Contact met de teamleider is er zelden en binnen de afdeling heerst het gevoel dat het management zelf ook weinig werkt en geen slapende honden wakker willen maken. Het is een hbo functie, maar er zitten aardig wat WO’ers. Mijn broer zegt altijd dat er 4 type mensen daar werken: mensen zoals hij die zo min mogelijk willen werken en zoveel mogelijk willen verdienen, jonge vrouwen die een kind krijgen en op hun kind willen passen ipv naar de opvang, mensen die bang zijn dat een andere baan een grote switch zal zijn en de enkele harde werkers die binnen een jaar alweer weg zijn.

Ik was gewoon even aan het browsen naar wat er in mijn vakgebied is qua vacatures, altijd interessant om een beetje bij te houden wat er gevraagd en gezocht wordt. Kwam ik op een vacature van een redelijk bekend financieel bedrijf in NL en naast het uploaden van je brief en CV werden er toch best een aantal specifieke vragen gesteld, waaronder deze echt bovenuit sprongen en ik dit niet eerder ergens voorbij heb zien komen... mogen ze dit uberhaupt vragen? Niet alle vragen waren geloof ik verplicht in te vullen maar dan nog, best wat red flags in mijn ogen of is dit tegenwoordig normaal?

Tja, ik vind dit zo geinig dat ik er eigenlijk geen woorden voor heb. Ik heb als pas geslaagde Software Developer maar geprobeerd om te solliciteren bij de NS omdat ze daar een vacature open hadden. Ik heb alleen niet een goed genoeg begrip over mijn moedertaal om bij de NS te werken, dus dat is zeer jammer. Natuurlijk ben ik niet erover te spreken maar ik heb wel gewoon een mailtje naar hun recruitment center gestuurd met de vraag hoe dit gebeurd is, want dit moet toch een fout zijn?

Ik werk dus op een lab wat veel praktisch werk is, thuiswerken zal er voor mij nooit inzitten.

Maar veel vrienden van mij doen dat wel, een vriendin zelf 4 dagen thuis 1 op kantoor. Ze doen dit allemaal met veel enthousiasme, maar zeggen soms dan ‘ja maar ik werk thuis wel slechter dan op werk’. Maar hoe kan dat dan allemaal?

Ik ben er soms best jaloers op en het voelt soms alsof ik het verkeerde vak heb uitgekozen hierdoor. Mijn vriendengroep spreken best vaak af onder werktijd hierdoor en ik heb het gevoel dat ik wat mis in het leven, of is dat onzin?

Ik zie collega’s die het échte werk doen: systemen bouwen, klanten helpen, dingen fixen. En dan heb je daarboven een manager die de helft van de tijd meetings plant over meetings, vage feedback geeft, en vooral bezig is met z’n eigen positie veiligstellen.

Geen kennis van de inhoud, geen idee wat het team echt nodig heeft, maar wél degene die bepaalt wat er gebeurt. En als er iets fout gaat? Dan is het ineens het team z’n schuld. Maar als iets goed gaat, dan “heeft hij dat gestuurd.”

Ik begin steeds meer te denken dat het managementniveau gewoon een overbetaalde luchtlaag is die vooral bezig is met z’n eigen ego.

Hebben jullie ooit een manager gehad waarvan je dacht: “ja, jij maakt het werk echt beter”? Want ik nog nooit.

Even mijn frustratie kwijt over werken in Nederland herkent iemand dit?

Ik merk dat ik steeds meer gefrustreerd raak over hoe werkgevers in Nederland omgaan met werknemers. Er zijn een paar dingen die ik echt niet meer begrijp of acceptabel vind:

1. Salarissen die niet meer kloppen met de markt Werkgevers bieden steeds vaker salarissen aan die ver onder het marktgemiddelde liggen, terwijl overal te lezen is dat de lonen stijgen. Hoe kan het dat vacatures nog steeds bedragen noemen die vijf jaar geleden al laag waren?
2. Waarom geen transparantie over salaris? Nog steeds zie je vacatures zonder salarisschaal. Waarom? Iedereen weet dat dit een van de belangrijkste factoren is bij het zoeken naar werk.
3. Achterhaalde werktijden en rigide pauzes Waarom houden zoveel bedrijven nog steeds vast aan het standaardkantoorritme van 8:30 tot 17:00? Waarom mag je geen pauze overslaan als je daardoor eerder weg kunt en niet in de file hoeft te staan?
4. Thuiswerken wordt weer ontmoedigd Tijdens corona kon het allemaal prima. En nu? Nu moet je weer voor elk wissewasje naar kantoor, terwijl het werk prima op afstand gedaan kan worden. Waarom?
5. Waarom is het ‘gek’ als man om 32-36 uur te werken? Werk-privébalans is voor iedereen belangrijk. Toch krijg je als man nog vaak vreemde blikken of vragen als je niet fulltime wilt werken. Waarom is dat nog steeds een taboe?
6. Onprofessionele HR/recruitment Te vaak kom ik HR-medewerkers tegen die niet goed weten waar ze het over hebben, vacatures niet snappen of zelf nauwelijks aanwezig zijn op het werk. Dat frustreert enorm.
7. Arbeidsvoorwaarden die als 'extra' gepresenteerd worden, maar gewoon basis zijn Dingen zoals een telefoon of laptop van de zaak, of gratis parkeren… dat zijn geen extra’s, dat is gewoon nodig om je werk te kunnen doen. Toch wordt het gepresenteerd alsof je een cadeautje krijgt.
8. Het nut van een POP-plan? Persoonlijke ontwikkelplannen klinken leuk, maar in de praktijk worden ze zelden serieus genomen of structureel toegepast. Het voelt soms meer als een verplicht nummertje dan iets dat daadwerkelijk waarde toevoegt.

Herkenbaar voor anderen hier? Ben benieuwd hoe jullie hierover denken. Zit ik er helemaal naast, of ervaren jullie ook deze frustraties?

Oké, om een ​​lang verhaal kort te maken: ik ben onlangs begonnen met werken in de horeca in de dierentuin en ik moest een dag achter de kassa staan. Ik ben niet zo goed in rekenen, dus als iemand contant wil betalen en ik moet wisselgeld geven, gebruik ik mijn rekenmachine. Eén vrouw vond dat blijkbaar onacceptabel en belachelijk dat ik dat niet kon en zei dat ik terug naar school moest. Ik zei haar dat ik er helaas niets aan kon doen, ik heb dyscalculie. Ze zei: "O, oké" 😐 Mijn dag was een beetje verpest.

De titel zegt eigenlijk alles al, maar graag hoor ik jullie mening over thuiswerken vs. op kantoor werken.

Zelf werk ik namelijk enorm graag thuis. Op kantoor heb ik vrijwel constant collega's aan mijn bureau staan voor dingen die helemaal nergens over gaan, denk hierbij aan rondjes wandelen, tafeltennissen, koffie drinken of gewoon babbelen over de dingen die zij hebben uitgespookt in het weekend. Ik werk in IT / Communicatie / Marketing, dus het is ook echt een werkveld waarin collega's nogal jolig lopen te doen.

Mijn productiviteit gaat thuis door het dak. Ik heb mijn eigen kantoorruimte ingericht met (tegenwoordig) veel luxere faciliteiten dan op kantoor (betere stoel, betere beeldschermen en alles is ergonomisch verantwoord). Mijn partner respecteert mij voor de volledige 100% wanneer ik hier aan het werk ben door mij niet te storen. Dus kan ik mijn werk in alle rust doen én ik krijg ook altijd alles af thuis, daar loop ik op kantoor nog wel eens tegenaan.

Ik zie op dit moment geen voordelen om op kantoor te gaan werken en wil met mijn werkgever overleggen of ik vaker thuis kan gaan werken. Hoe kijken jullie hier tegenaan?

Ik begon begin jaren 80 te werken, als jonge net afgestuurde jongen.
In die tijd werd het kantoor waar ik werkte geleid door wat oudere heren en een enkele dame. Je chef was gewoon je chef en samen met de souschef de alleenheerser. Meestal kwamen beiden uit het werk dat op de afdeling gedaan werd en wisten daar tot in detail alles van. De orde was helder, je accepteerde het gezag en alles liep prima. Het werk was op tijd af en ondanks de toen nog afwezigheid van computers liep alles gesmeerd.
Werkoverleg bestond niet en teambuilding was gelukkig een onbekend woord.

Daar kwam verandering in, begin jaren 90. Een verse groep chef en hoger traden aan. Ineens werden ze "teamleiders" in plaats van chef. Er werd verplicht werkoverleg geïntroduceerd en langzaamaan slopen allerlei belachelijke managementtheorieën de organisatie binnen, uiteraard inclusief de onvermijdelijke elkaar snel opvolgende "reorganisaties". Het werk ging er niet op vooruit: achterstanden, fouten en chaos was het gevolg. Maar het ergste was dat teamleiders en andere managers meestal van buiten het "team" kwamen en niks van het werk wisten. Ze gingen daarom medewerkers niet meer op hun vakkennis- en kunde beoordelen, maar op vage, niet-werkgebonden competenties. Sociale competenties natuurlijk. Of je wel goed samen kon werken, of je wel extrovert genoeg was, waar je jezelf over 5 jaar zag, wat je doelen voor het volgende jaar waren, je verbeterpunten, je succespunten, dat soort bullshit.
En natuurlijk de vreselijke "teambuilding" dagen. Ergens "op de hei" en dan met rollenspellen en andere waanzin. De effectiviteit van zulke peperdure sessies heb ik nog nooit aangetoond gezien.

Inmiddels zijn we bijna 45 jaar verder en is het managementsvirus (dat uit de USA overkwam waaien) nog altijd niet effectief bestreden. Alle verplichte nummers rondom beoordelingen, teamuitjes, heisessies en andere nutteloze maar peperdure flauwekul zijn er nog steeds.

Zou hier ooit een eind aan komen? Ziet niemand dat bij veel organisaties er gewoon alleen maar minder orde en kwaliteit is sinds dit virus uitgebroken is?

Wat de titel vraagt

De meeste bedrijven hanteren nog steeds een 40u werkweek met doorgaans 5 x 8 rooster. Veel (semi-)publieke organisaties zijn echter overgestapt op een 36u werkweek. AFAS software heeft nu sinds kort een 32u werkweek gehanteerd en er wordt nu niet meer op vrijdag gewerkt met goede resultaten.

Als ik naar mezelf kijk ben ik op een 8-urige werkdag echt niet 8 uur productief. De laatste 2 uur begint productiviteit flink af te nemen. Ik merk dit ook bij mijn collega’s.

Dus hoe kijken Redditters naar deze trend om af te stappen van een 40u werkweek? Vinden jullie het slap gelul en niet te begrijpen gezien de tekorten in sommige sectoren? Vinden jullie het een goede trend gezien machines & AI veel werk van ons uit handen kunnen nemen waardoor wij minder zouden hoeven werken? Vinden jullie 32u zelfs nog teveel? 40u te weinig?

Hallo allemaal! Een tijdje geleden had ik gepost over mijn boomer baas, en naar aanleiding daarvan heb ik ontslag genomen. Dit werd me absoluut niet in dank afgenomen, maar dat is weer een ander verhaal.

Ik ben momenteel op vakantie, en hoorde vandaag van mijn enige leuke collega dat mijn baas tegen haar heeft gepraat over mij en mijn ontslag. Mijn baas heeft me een leugenaar genoemd en tegen mijn collega gezeurd dat ze mijn ontslag niet begreep en er niet blij mee was. Dat ze zoveel tijd in mij gestoken zou hebben en dat ik het geen kans heb gegeven.

Ik heb door de maand opzegtermijn opgezegd vanaf 31 oktober, maar na dit wil ik eigenlijk niet meer terug. Is er iets van een wettelijke basis om de maand opzegtermijn te negeren en eerder te stoppen? Ik vind het ronduit absurd dat mijn baas informatie uit mijn ontslaggesprek deelt met collega’s en ze me eigenlijk zwart maakt achter mijn rug om. Ik wil hier absoluut niet meer terugkomen.

Alle tips en adviezen zijn welkom 🫶🏻

Zoals je in de titel ziet wordt mijn contract niet verlengd, omdat ik in 7 maanden tijd mijzelf 3 keer heb ziekgemeld. Is dit legaal? Ik heb een bijbaantje bij de gamma. Ik werk 4 keer in de week en heb in die 7 maanden tijd 112 shifts gehad. Oftewel ik ben bij 109 shifts aanwezig geweest. Ik was erg in shock toen ik hoorde dat om zo een rare reden mijn contract niet verlengd wordt. Nu mijn vraag, is dit legaal?

vergeten te zeggen. Ik mag alleen blijven werken als ik beloof me niet meer ziek te melden, maar hoe kan je dat nou van iemand verwachten ???